Twoje PC  
Zarejestruj się na Twoje PC
TwojePC.pl | PC | Komputery, nowe technologie, recenzje, testy
M E N U
  0
 » Nowości
0
 » Archiwum
0
 » Recenzje / Testy
0
 » Board
0
 » Rejestracja
0
0
 
Szukaj @ TwojePC
 

w Newsach i na Boardzie
 
TwojePC.pl © 2001 - 2021
RECENZJE | Conroe - niebieska kontra, czyli test procesora Intel Core 2 Duo
    

 

Conroe - niebieska kontra, czyli test procesora Intel Core 2 Duo


 Autor: Lancer | Data: 11/09/06

W stronę sukcesu

Ponieważ rozwijane równolegle z P6 jądro P5 wyczerpało możliwości dalszej ewolucji, Intel kolejne swe projekty oparł właśnie o rdzeń P6, który ciągle miał wielkie możliwości rozwoju.

Pentium II oparty na architekturze Pentium Pro i używał zewnętrznego cache L2, Nie był on zintegrowany jak poprzednio, ale umieszczony na zewnątrz rdzenia, choć wciąż na wspólnej z rdzeniem płytce drukowanej łączonej z płytą główną złączem krawędziowym Slot 1. Do tego moduły pamięci pracowały już tylko z połową prędkości rdzenia i miały pojemność 512KB. Pozwalało to uzyskiwać procesory niższym kosztem, jednocześnie zachowując stosunkowo wysoką prędkość komunikacji jądra z pamięcią podręczną. Układ nie musiał bowiem do tego celu używać szyny FSB jak miało to miejsce w procesorach Pentium (także Pentium MMX), korzystających z pamięci umieszczonej na płycie głównej, a używał do tego dedykowanej szyny BSB służącej tylko do komunikacji z cache drugiego poziomu. Podwojono wielkość pamięci cache L1, na którą składały się dwa 16KB bloki (jeden na dane i jeden na instrukcje) zmniejszając tym samym częstość odwołań do wolniejszej niż w Pentium Pro cache L2. Uczyniono też kroki mające wyeliminować podstawową wadę Pentium Pro - poprawić zdolność przetwarzania 16-bitowego kodu przez dodanie pamięci podręcznej rejestrów segmentowych. Pentium II odziedziczył też co nieco z rdzenia P55C - 57 instrukcji SIMD MMX. To tyle nowości.


Struktura krzemowa rdzenia Klamath

Wielkich zmian w czasie swojej trzyletniej produkcji procesor nie zaznał. Zmieniono tylko proces technologiczny z początkowego 350nm na 250nm. Przyspieszeniu uległa także szyna GTL+ odziedziczona po Pentium Pro z 66 do 100MHz.


Pentium II w obudowie SEC


Pentium II z rdzeniem Klamath bez obudowy. Widoczne 4 moduły pamięci podręcznej SRAM i bufor znaczników TagRAM


Ten sam procesor od przodu

W takiej formie rdzeń P6 przetrwał dosyć długo. Na poważniejszy lifting przyszło czekać aż do trzeciej generacji układów Pentium. Najpierw wraz z 250nm rdzeniem Katmai procesor doczekał się rozszerzenia SIMD w postaci 70 instrukcji SSE realizowanych przez dwa kanały z ośmioma 128-bitowymi rejestrami operującymi na liczbach zmiennoprzecinkowych pojedynczej precyzji. Pojawiło się także 12 kolejnych instrukcji starszego typu - MMX. Co ważne nowe rejestry SSE umożliwiły równoległe używanie jednostek stałoprzecinkowych FP (na których operuje MMX) i jednostki zmiennoprzecinkowej podwójnej precyzji. Pomniejsze zmiany dotyczyły usprawnień w przepływie danych w procesorze i usprawnień w zarządzaniu podręczną pamięcią cache.


Struktura rdzenia Katmai


Schemat działania Pentium !!!


Pentium!!! Slot 1 w obudowie typu SEC2

W późniejszym okresie, wraz z 180nm jądrem Coppermine cache L2 powrócił powrotem do rdzenia. Intel walcząc z istotną nowinką na rynku, procesorami K7 powrócił więc do idei, która stanowiła ważną cechę pierwotnej wersji architektury P6. Cache jakkolwiek mający tylko 256KB pojemności pracował z pełną prędkością rdzenia i stanowił jedność z krzemową strukturą rdzenia. Co więcej komunikacja z pamięcią odbywała się szeroką 256-bitową, ośmiodrożną szyną. Szybka, oferująca nie tylko wysoką przepustowość, ale i niskie opóźnienia pamięć nazwano Advanced Transfer Cache. Do rdzenia wprowadzono też kilka pomniejszych zmian jak choćby powiększenie o połowę liczby buforów szyny FSB (fill buffers) i zwielokrotnienie buforów zapisu (typu write back).


Rdzeń Coppermine z wyszczególnionymi blokami jednostek wykonawczych


P!!! Coppermine w wersji na gniazdo Slot1...


... i w obudowie FCPGA dla gniazda Socket 370

Ostatnim rodowitym procesorem Pentium !!! był Tualatin - wyposażony w 256 lub 512kb cacheL2 układ wykonany w 130nm procesie technologicznym, używający miedzianych ścieżek. Jedyną innowacją było dodanie systemu pobrań wyprzedzających (Data Cache Prefetch).


Rdzeń Tualatin – widoczny z lewej strony duży, 512KB blok pamięci podręcznej


Pentium !!! S z rdzeniem Tualatin









Polub TwojePC.pl na Facebooku

Rozdziały: Conroe - niebieska kontra, czyli test procesora Intel Core 2 Duo
 
 » Wstęp...
 » Historia ważna rzecz
 » W stronę sukcesu
 » W cieniu Pentium 4
 » Banias do kwadratu
 » Czym jest Conroe ?
 » Platforma testowa
 » Testy - Gry
 » Benchmarki syntetyczne
 » Testy aplikacyjne
 » Wydajność w środowisku x86-64
 » Procesor vs szyna systemowa
 » Grzanie i podkręcanie
 » Co na to RAM ?
 » Płyta Asus P5W HD Deluxe
 » Słowo na zakończenie
 » Kliknij, aby zobaczyć cały artykuł na jednej stronie
Wyświetl komentarze do artykułu »